Dana White heeft het allemaal gezien. Hij heeft op de baan gestaan tijdens de NBA-finale. Hij zat op de tribune voor Super Bowl Sunday. Hij heeft zwaargewichttitelgevechten in Las Vegas en grote play-offwedstrijden gezien. Maar volgens de UFC-president is niets te vergelijken met het hoofdevenement.
White beweert dat het Ultimate Fighting Championship het hoogtepunt van sportentertainment is.
Het is een gewaagde uitspraak voor een organisatie die eind jaren negentig bijna ten onder ging. De UFC ging bijna failliet. Daarna heeft het zichzelf opnieuw uitgevonden. Nu trekt het wereldwijd miljoenen fans. Het profileert zichzelf als de belangrijkste Mixed Martial Arts (MMA)-organisatie. De geschiedenis van het land is een mix van hoogtepunten, dieptepunten en voortdurende controverses.
De regels voor betrokkenheid
De UFC organiseert, promoot en host deze evenementen. Elk evenement beschikt over verschillende periodes. Een gevecht is een gevecht tussen twee concurrenten.
Net als bij boksen hebben rondes een tijdslimiet. Een scheidsrechter houdt toezicht op de actie. Maar MMA is veel complexer dan een standaard bokswedstrijd.
Standaard UFC-gevechten duren drie rondes. Kampioenschapsgevechten duren vijf ronden. Elke ronde duurt vijf minuten. Vechters krijgen een pauze van één minuut tussen de rondes.
Boksen beperkt atleten tot vuistslagen boven de riem. De UFC staat stoten, trappen, ellebogen en knieaanvallen toe. Verwijderingen zijn legaal. Inzendingen zijn het doel. Vechters kunnen met weinig beperkingen boven en onder de gordel toeslaan.
Al vroeg bracht de UFC haar evenementen op de markt als ‘no-holds-barred’ (NHB) gevechten. Die term is een verkeerde benaming. Zelfs de eerste gevechten hadden regels. Vechters moesten hen volgen.
- Geen prikkende ogen.
- Geen vishakende tegenstanders.
- Geen slagen op de lies.
De Nevada State Athletic Commission reguleert deze tentoonstellingen. Ze identificeren 31 specifieke fouten. Het begaan van een overtreding kan een straf of diskwalificatie betekenen.
Niet bij alle overtredingen is fysiek geweld betrokken. Het vasthouden van het hek is een overtreding. Het gebruik van grof taalgebruik binnen de achthoek is een overtreding. Het veinzen van een blessure is een overtreding. Het laten vallen van je mondstuk om het gevecht te vertragen is een overtreding.
Drugstests en integriteit
De UFC volgt het drugsbeleid van de Nevada State Athletic Commission. Recreatieve en prestatiebevorderende drugs zijn ten strengste verboden.
Vechters die vóór een gevecht positief testen, kunnen niet vechten. Ze riskeren disciplinaire maatregelen. Als een winnaar later positief test, kan de commissie het resultaat wijzigen in een no-contest.
Waar gebeurt het allemaal?
Het volgende gedeelte behandelt de basisprincipes van de UFC. Er wordt gekeken naar waar gevechten plaatsvinden.
Bezoek Sharecare.com voor meer vragen over sport en atletische prestaties.
UFC-basisprincipes
Waarom het UFC Octagon-ontwerp belangrijk is voor de veiligheid en strategie van vechters
Vergeet de touwen. Bij professioneel boksen worden de ringgrenzen bepaald door strakke kabels. In de UFC-achthoek ben je omsloten door een hekwerk. Dit is niet alleen een esthetische keuze; het verandert fundamenteel de manier waarop gevechten worden gewonnen en verloren. De structuur is een achtzijdige kooi van negen meter breed, met wanden gemaakt van stevig hekwerk. Elke hoek en rand is opgevuld om vechters te beschermen die tegen de grens worden gegooid of geduwd.
Binnen is de vloer een canvasmat. Het wordt voor elk evenement op maat geschilderd en vervolgens weggegooid. Er vindt geen hergebruik plaats. Dit zorgt voor consistente tractie en hygiëne voor elke kaart. De toegang wordt streng gecontroleerd. Twee poorten geven toegang, maar ze zijn stevig op slot vóór de openingsbel.
“Als er een gevecht gaande is, mogen alleen de scheidsrechter en de twee vechters naar binnen.”
Dit isolement is absoluut. Niemand anders raakt de mat aan. Als je bloedt, kun je pas vertrekken als de ronde is afgelopen. Als je vergast bent, kun je er niet uit. De kooi dwingt een andere vechtstijl af. Worstelen wordt levensvatbaar omdat je nergens heen kunt rennen. Je kunt een tegenstander tegen de draad pinnen. Het hek wordt een hulpmiddel, niet slechts een barrière.
Tussen de rondes verschuift de dynamiek. Hoekmannen stormen naar binnen. De poorten gaan open. Deze seconden zijn van cruciaal belang. Trainers roepen aanpassingen. Ze vegen bloed af. Ze geven water. De scheidsrechter blijft buiten de hoek en laat het team de crisis beheersen totdat de bel gaat voor de volgende ronde.
Waarom een achthoek?
Je kunt de kooi niet midden in een gevecht verlaten. En je kunt niet proberen je tegenstander als een zak aardappelen over het hek te gooien. Tank Abbott probeerde dat tegen Carl Worsham tijdens UFC 9. Het werkte niet. De regels zijn duidelijk: blijf binnen de Octagon.
Dus waarom de vorm? Dana White zegt dat het om eerlijkheid gaat. De oorspronkelijke UFC wilde stijlen tegen elkaar uitspelen. Boksen maakt gebruik van een vierkante ring. Bij worstelen wordt gebruik gemaakt van een cirkel. Vechtsportdisciplines geven de voorkeur aan specifieke geometrieën. De Octagon elimineert het voordeel. De hoeken zijn breder dan bij bokshoeken. Een jager kan niet vast komen te zitten in een dode hoek zonder ontsnappingsroute. Het hekwerk stopt met vallen. Het is stabiel. Het is veilig. Fans krijgen een goed zicht.
Geen ranglijsten, vecht gewoon tegen de nacht
Er zijn geen officiële UFC-ranglijsten. Dana White denkt dat rangschikkingssystemen corruptie uitlokken. Ze staan het boeken van de beste gevechten in de weg. In plaats daarvan verzorgt Joe Silva de matchmaking. De vice-president en matchmaker analyseren stijlen en records. Hij beslist wie vecht. Bewijs jezelf voldoende. Maak een titelshot. Eenvoudig.
Gewichtsklassen uitgelegd
De UFC erkent vijf divisies. Je vecht tegen mensen uit je klas. Je kunt omhoog of omlaag gaan als je wilt.
- Lichtgewicht: 145 tot 155 pond
- Weltergewicht: 155 tot 170 pond
- Middengewicht: 170 tot 185 pond
- Licht zwaargewicht: 185 tot 205 pond
- Zwaargewicht: 205 tot 265 pond
Omhoog gaan betekent aankomen. Meestal offer je snelheid op. Als je naar beneden gaat, riskeer je slagkracht te verliezen. Het is een constante wisselwerking.
Slagtechnieken
Vechters gebruiken drie hoofdcategorieën: slaan, worstelen en grondgevechten. Laten we de stakingen afbreken.
Hoe opvallende regels UFC-gevechten vormgeven
De beelden in de Octagon vertellen één verhaal, maar de regels schrijven het script. Slaan is niet alleen maar handen gooien. Het zijn stoten, trappen, knieën en ellebogen met elkaar verweven. Vechters trekken overal vandaan. Je ziet boksvoetenwerk vermengd met Muay Thai clinchwerk. Het is qua ontwerp een hybride sport.
Maar de uitrusting verandert de fysica.
UFC-vechters dragen de kenmerkende vingerloze handschoenen. Ze wegen 4 tot 6 gram. Vergelijk dat eens met bokshandschoenen, die afhankelijk van de gewichtsklasse 8 tot 10 ounces wegen. Het verschil is enorm. Dunne handschoenen betekenen minder vulling. Stoten komen harder terecht, maar dat geldt ook voor het risico op handletsel. Je moet voorzichtig zijn. Gooi te hard met dunne handschoenen, en het kan zijn dat je je eigen hand breekt voordat je de kaak van je tegenstander breekt.
Dan zijn er de beperkingen. Je kunt niet zomaar wild gaan.
Als je tegenstander down is, kun je hem niet tegen het hoofd schoppen. Knieaanvallen tegen een geaard hoofd zijn een overtreding. Neerwaartse elleboogaanvallen zijn ook uit. En de achterkant van het hoofd? Off-limits. De sport wil vechters beschermen en niet alleen vermaken met wreedheid. Die regels dwingen strategie af. Je kunt een geaarde tegenstander niet zomaar in de vergetelheid duwen. Je moet om de bewaker heen werken.
De kunst van het uitschakelen en indienen
Niet iedereen wil staan en handel drijven. Sommige vechters slepen je liever de modder in.
Grappling is een heel ander beest. Een takedown dwingt de tegenstander op de grond. Om het te verdedigen is evenwicht nodig. Een wildgroei maakt gebruik van hefboomwerking om u op de been te houden. Het is eenvoudige natuurkunde. Verplaats uw gewicht terug. Rijd de heupen naar beneden. Als je het goed doet, mislukt de verwijdering.
Takedowns zien er flitsend uit. Denk slams. Suplexen. Maar dat hoeft niet zo te zijn. Soms brengt het iemand gewoon uit balans. Dat is genoeg om het momentum te veranderen.
Als je eenmaal op de grond bent, verandert de inzet.
Goede grapplers houden je niet zomaar vast. Ze zoeken naar inzendingen. Een guillotine-choke kan een gevecht onmiddellijk beëindigen. Je tikt of je krijgt een black-out. De meeste inzendingen gebeuren op de mat. Maar ga er niet vanuit dat je veilig kunt staan. Sommigen houden het werk vanuit een verticale positie vast. Een staande guillotine is een nachtmerrie als je niet oplet.
Grondgevechtdynamiek
Wanneer het gevecht het canvas raakt, verandert de strategie opnieuw.
De grond is waar gevechten lelijk worden. En interessant. En beslissend.
Als je bij het boksen het canvas raakt, gaat meestal de bel. Bij kickboksen gelden vaak soortgelijke regels. Niet bij de UFC. Wanneer een vechter de mat raakt, blijft de klok tikken. De actie houdt niet op. Het verandert alleen de geometrie.
Op de vloer gebeuren twee dingen. Stakingen. Of inzendingen. De opvallende variëteit draagt de naam ground and pound. Het is precies hoe het klinkt. De ene vechter pint de andere vast en regent op ellebogen, knieën of vuisten. De inzendingsvariant omvat het vergrendelen van verstikkingen of gewrichtsbreuken. Je tikt, je verliest. Als je niet tikt, kun je flauwvallen of iets breken.
Om deze chaos te overleven, heb je positie nodig. En positie is alles.
Meestal nestelt de dynamiek zich in één jager bovenaan en één onderaan. Maar de terminologie is belangrijk. Het vertelt je wie het voordeel heeft.
Als Vechter A op de rug ligt en zijn benen om de heupen van Vechter B gewikkeld heeft, wordt er gezegd dat Vechter B zich in de wacht van Vechter A bevindt. Het is een verdedigingsshell. Een val.
Andere posities definiëren de hiërarchie van dominantie:
- Bewaker : de onderste vechter gebruikt zijn benen om de houding van de bovenste vechter te controleren. Het is niet alleen maar verdediging. Het is een lanceerplatform voor sweeps en inzendingen.
- Half Guard : een middenweg. Eén jager zit met één been vast, het andere vrij. Het is precair. Beide vechters vechten voor volledige controle.
- Zijbediening : de bovenste jager staat loodrecht op de onderste jager. Ze zijn veilig voor de meeste inzendingen. Ze kunnen toeslaan. Ze kunnen doorgaan om te mounten.
- Full Mount : de ultieme dominantie. De bovenste vechter zit op de borst van de onderste vechter, de benen wijd gespreid. De onderste jager kan niet bewegen. De beste vechter heeft de vrije hand om toe te slaan of over te gaan naar een achterwaartse vernauwing.
Dit zijn niet zomaar labels. Het zijn tactische zones. Door ze te begrijpen, worden de fans die naar de chaos kijken gescheiden van degenen die naar de schaakwedstrijd kijken.
Training voor de Octagon
Je kunt niet zomaar een spits zijn. Je kunt niet zomaar een worstelaar zijn.
Om succesvol te zijn in de UFC moet je uitgebreid trainen in alle drie de technieken. Opvallend. Worstelen. Inzending verdediging.
De meeste strijders hebben een huis. Een voorkeursstijl. Een worstelaar die van de takedown houdt. Een bokser die op de been wil blijven. Maar het moderne MMA-landschap vergeeft specialisten niet.
Bijna alle huidige kampioenen en kanshebbers hebben op zijn minst een basiskennis van andere technieken. Als je een spits bent, moet je weten hoe je een takedown moet verdedigen. Als je een grappler bent, moet je weten hoe je op je rug kunt overleven zonder in je gezicht te worden geslagen.
De kloof tussen stijlen wordt kleiner. De vechter die afhankelijk is van één set vaardigheden is een gemakkelijk doelwit. De vechter die zich kan aanpassen is gevaarlijk.
Bepaling van de winnaar
Hoe eindigt het gevecht eigenlijk?
Als het geen knock-out en geen inzending is, gaan we naar de jury.
Juryleden scoren elke ronde op basis van drie criteria:
- Effectief slaan en worstelen : wie maakte de schonere schoten? Wie controleerde de positie op de grond?
- Agressie : wie ging verder? Wie dwong de
Slaan en worstelen zijn de hulpmiddelen. De overwinningsvoorwaarden zijn het enige dat telt.
Je zou kunnen denken dat het laten vallen van een tegenstander voldoende is. Dat is het niet. Je moet ze laten stoppen of de scheidsrechter laten stoppen. Er zijn twee manieren om een gevecht netjes te beëindigen.
De kunst van het opgeven
Ten eerste is er de inzending.
Dit gebeurt wanneer je tegenstander fysiek aftikt. Of ze geven zich mondeling over. Het is zeldzaam om een verbale tik te zien. Meestal is het een hand die op de mat slaat. Of de tegenstander.
Waarom tikken ze?
Ze zitten gevangen in een ruim waar ze niet uit kunnen ontsnappen. Een armbar hyperextensie van de elleboog. Een enkelslot draait het gewricht voorbij zijn breekpunt. De pijn is te veel. Of erger nog, de dreiging van letsel is reëel.
Inzenden wordt als eervol beschouwd in MMA.
Bij het boksen blijf je vechten totdat je niet meer kunt staan. In het voetbal eindigt je seizoen als je opgeeft. Niet bij de UFC. Aftappen wordt gerespecteerd. Het laat zien dat je je grenzen kent. Je beschermt je lichaam.
Er is één uitzondering. Een naakte choke aan de achterkant.
Dit gaat niet alleen over pijn. Het onderbreekt de bloedtoevoer naar de hersenen. Het sluit de lucht af. De tegenstander krijgt een black-out. Ze tikken niet. Ze vallen flauw. Het gevecht eindigt onmiddellijk.
Dit is een knock-out via voorlegging. Het is schoon. Het is definitief.
Wanneer de scheidsrechter binnenkomt
Dan is er de technische knock-out (TKO).
Dit is geen klap waardoor iemand valt. Het is de scheidsrechter die beslist dat het gevecht voorbij is.
De ref kijkt nauwlettend toe. Ze zoeken verdediging. Kan de jager zichzelf op intelligente wijze verdedigen?
Als het antwoord nee is, stopt het gevecht.
Boksen heeft een staande achttelling. MMA niet. Als een vechter gewond raakt, ook al is het maar een klein beetje, kan de scheidsrechter ingrijpen.
Dit kan staand gebeuren. Een vechter is onthutsend. Hij maakt zware schoten. Hij heeft geen antwoord. De ref wuift het weg.
Het kan ook op de grond gebeuren. Er is een vechter vastgepind. Hij probeert niet te ontsnappen. Hij loopt alleen maar schade op. De scheidsrechter ziet de hopeloosheid. Hij zet de klok stil.
Scheidsrechters werken in chaos. De omstandigheden veranderen binnen enkele seconden. Ze moeten instinctief oordelen.
Dit is geen oordeel op basis van statistieken. Het is een veiligheidsoproep.
Winnen is eenvoudig. Laat ze tikken. Of laat de scheidsrechter het stoppen. Al het andere is alleen maar lawaai.
Wanneer de bel gaat voor de laatste ronde en niemand heeft afgetikt of bewusteloos is geslagen, gaat het gevecht naar de scorekaarten van de jury. Dit is waar het 10-punten-must-systeem in het spel komt. Op papier is het eenvoudig, maar in de praktijk rommelig. De winnaar van een ronde krijgt 10 punten. De verliezer krijgt negen of minder.
Waarom de lagere score? Meestal omdat een jager inactief was. Misschien waren ze timide. Of misschien werden ze bestraft voor een overtreding. Elke jury telt zijn scores voor alle rondes op. Als ze het alle drie eens zijn over de winnaar, is het een unanieme beslissing. Duidelijk gesneden.
Maar wat gebeurt er als ze het er niet mee eens zijn?
Dat is waar dingen interessant worden. Als twee juryleden één vechter kiezen en de derde de tegenstander, heb je een split beslissing. Het is van nature controversieel. Dan is er het meerderheidsbesluit. Twee juryleden stemmen voor een winnaar, terwijl de derde het gevecht gelijkspel noemt. Het is een overwinning, maar het voelt wankel.
Je kunt ook winnen door middel van een technische beslissing als je tegenstander te gekwetst is om door te gaan na een accidentele fout. Scheidsrechters kunnen ook overwinningen uitdelen via diskwalificatie wegens regelovertredingen. Soms verliest een vechter gewoon vanwege ziekte of letsel. Je wint de overwinning zonder ook maar één klap uit te delen.
Trekken is ook mogelijk. Een standaardtrekking vindt plaats wanneer de scores van de juryleden teniet worden gedaan. Er vindt een technisch gelijkspel plaats als beide vechters gewond zijn en niet verder kunnen. Er wordt een no-contest verklaard als beide vechters de regels overtreden of als een blessure door een fout het gevecht voortijdig beëindigt.
Met zoveel mogelijke uitkomsten blijven UFC-gevechten onvoorspelbaar. Een wedstrijd kan er eenzijdig uitzien als je staat. Dan raakt het de grond. De dynamiek verschuift volledig. Een vechter kan aan een slechte positie ontsnappen of profiteren van een klein foutje. Het momentum draait in seconden om.
Scoren in de UFC is moeilijker dan in het boksen. Rechters kijken naar meer dan alleen stakingen. Ze tellen de takedowns. Ze evalueren de grondcontrole. Meestal wint de bovenste positie de ronde. Maar niet altijd. Als een vechter op de bodem goed genoeg verdedigt, kan een rechter hem nog steeds de ronde toekennen.
Dana White heeft zich hier uitgesproken over de subjectiviteit. Hij zegt dat het de voornaamste taak is om te beoordelen wie de meeste schade heeft aangericht. Ronde voor ronde. Het is geen perfecte wetenschap.
In het volgende deel duiken we in de controversiële geschiedenis van de UFC.
Voor meer informatie over sport- en atletische prestaties, ga naar Sharecare.com.
UFC-geschiedenis
De oorsprong van een vechtpartij: hoe Gracie en Davie de UFC bouwden
Rorion Gracie wilde niet alleen vechtsporten onderwijzen. Hij wilde ze bewijzen. Rorion, een expert in Braziliaans jiu-jitsu (BJJ), leidde een familieschool die gebouwd was op één brutaal uitgangspunt: technieken moesten werken in een echt gevecht. Stijl was nutteloos. Als je het niet kon gebruiken om te overleven, was het afval.
Hij werkte samen met Arthur Davie, een reclameman die dollartekens in geweld zag. De Gracies waren al legendes dankzij ‘de Gracie Challenge’. Het was een open uitnodiging. Elke vechter van welke stijl dan ook kan opstaan en proberen een Gracie of zijn leerling te verslaan in een ring zonder beperkingen. De meeste daarvan hebben zij gewonnen.
Davie nam dat concept mee naar de Semaphore Entertainment Group (SEG). Zijn pitch was simpel. Zet meesters van karate, kickboksen, boksen en jiu-jitsu in een kooi. Laat ze vechten. Kijk wie er bovenaan komt. Het was een toernooi dat was ontworpen om één vraag te beantwoorden: welke discipline is eigenlijk het beste voor gevechten?
Volgens de legende heeft SEG-medewerker Michael Abramson de naam bedacht. Het Ultieme vechtkampioenschap.
Op 12 november 1993 debuteerde SEG met het eerste evenement. Het zou later bekend worden als UFC 1.
Royce wint de eerste titel
Het eerste evenement was een toernooi. Als je won, schoof je op. Als je verloor, ging je naar huis. Davie had zelfs plaatsvervangers klaarstaan voor het geval iemand gewond zou raken of zou weigeren te vechten. De line-up was een puinhoop van stijlen. Je had sumoworstelaars tegenover boksers en karatemeesters.
Dan was er Royce Gracie.
Rorions jongere broer. Klein. Snel. Onzichtbaar voor veel van zijn tegenstanders totdat het te laat was.
Royce baande zich een weg door de beugel. In het laatste gevecht ving hij Gerard Gordeau op. Een naakte choke aan de achterkant. Het gevecht eindigde. Royce won het toernooi.
Het was een enorm succes. SEG aarzelde niet. Ze begonnen meteen meer te plannen. Ze behielden de naam Ultimate Fighting Championship. Ze begonnen de gebeurtenissen opeenvolgend te nummeren. UFC 2 was de volgende. Dan UFC3.
Het merk was geboren.
De onbedoelde sport
De eerste UFC-evenementen stonden ver af van het gepolijste product waar we vandaag de dag naar kijken. Er waren geen gewichtsklassen, wat betekende dat een lichtgewicht jiu-jitsu-beoefenaar in een worsteling terecht kon komen met een Sumoworstelaar. De sport definieerde niet eens gewichtsklassen tot UFC 12, en zelfs toen werden de categorieën herhaaldelijk aangepast toen de organisatie erachter kwam wat werkte. Vechters mochten traditionele uitrusting dragen, zoals een gi voor Braziliaans Jiu-Jitsu. Rondes hadden geen vaste duur en bij sommige evenementen was er geen limiet op het aantal rondes. Het doel was simpel: vecht totdat iemand heeft gewonnen. Duidelijke winnaar. Duidelijke verliezer.
Het concept ‘stijl versus stijl’ vervaagde snel. De meeste gevechten vonden plaats op de matten, en veel van de vertegenwoordigde disciplines hadden weinig tot geen grondspel. Royce Gracie won drie van de eerste vier toernooien, wat bewijst dat als je het gevecht op de grond niet kunt beheersen, je verliest. Vechters hebben zich aangepast. Ze voegden worstelen toe. Ze hebben inzendingen toegevoegd. Het zwarte bandlabel verloor zijn glans; de UFC realiseerde zich vrij snel dat een zwarte band je niet automatisch een goede vechter maakte.
Regels waren een bijzaak. De UFC organiseerde evenementen in staten zonder atletiekcommissies, alleen maar om regulering te vermijden. Er waren geen rechters. Toen er uiteindelijk juryleden werden toegevoegd, waren de criteria voor het scoren onduidelijk. Scheidsrechters konden aanvankelijk een gevecht niet eens stoppen. Hun taak was alleen maar het handhaven van de weinige bestaande regels en het indienen van getuigen. Het duurde een paar gebeurtenissen voordat de UFC scheidsrechters de daadwerkelijke bevoegdheid gaf om een gevecht te stoppen voor de veiligheid van de jager.
Ook de structuur veranderde. Behalve UFC 9, wat slechts een reeks afzonderlijke wedstrijden was, werd voor alles tot aan UFC 18 een toernooiformat gebruikt. Vechters moesten meerdere gevechten in één nacht overleven. Vanaf UFC 18 waren het, met uitzondering van UFC 23, enkelvoudige wedstrijden. Geen double-headers meer voor de atleten.
Volgens Dana White was het allemaal een ongeluk. “Die show [het eerste Ultimate Fighting Championship-evenement] had slechts eenmalig moeten zijn”, zei hij. “Nou, het deed het zo goed op pay-per-view dat ze besloten er nog een te doen, en nog een. Nooit in een miljoen jaar dachten deze jongens dat ze een sport aan het creëren waren.”
De UFC voegde geleidelijk regels toe, in een poging critici te sussen en te legitimeren wat mixed martial arts aan het worden was. Maar de timing was verschrikkelijk. SEG verdronk in de schulden. Van UFC 23 tot UFC 29 zweefde SEG op de rand van een faillissement. Ze konden het zich niet veroorloven om deze gebeurtenissen op homevideo uit te brengen. Het gouden tijdperk verdween als gevolg van slecht financieel beheer.
Controverse over het hof maken
SEG bracht vroege UFC-evenementen op de markt als brute spektakels. Geen enkele beperking. Elk gevecht eindigde in een duidelijke winnaar. Ze beweerden dat de beste krijgskunst de top zou bereiken. Door het geweld te hypen, riepen ze de woede van critici op.
Senator John McCain was de meest uitgesproken tegenstander. Als boksfan noemde hij UFC-gevechten ‘menselijke hanengevechten’. Hij drong er bij staatsgouverneurs en stadsbesturen op aan de evenementen te verbieden. Locaties haakten op het laatste moment af. Gevechten zijn verplaatst. De tegenreactie was reëel.
De UFC verzette zich jarenlang tegen samenwerking met staatsatletiekcommissies. SEG verdubbelde de invalshoek van de ‘oersport’, wat de zaken alleen maar erger maakte. Kabelmaatschappijen weigerden de pay-per-views uit te voeren. De opties van SEG krompen tot niets. Tegen de tijd dat ze de regels van de New Jersey Athletic Control Board aannamen, was het te laat om het bedrijf te redden.
“Nooit in een miljoen jaar hebben deze jongens gedacht dat ze een sport aan het creëren waren.” – Dana Wit
De Fertitta’s nemen het over
In 2000 promootte SEG UFC 29: Defense of the Belts. Het was het laatste evenement dat ze zouden produceren. Faillissement. Politieke druk. Nachtmerries boeken. Het bedrijf lag dood in het water.
Voer Zuffa, LLC in. Frank Fertitta III en Lorenzo Fertitta kochten de UFC. Zuffa is Italiaans voor ‘vechten’ of ‘slopen’. Dana White, voormalig amateurbokser en vechtpromotor, werd president.
Lorenzo Fertitta had banden met de Nevada State Athletic Commission. Al snel hield de commissie toezicht op UFC-evenementen. Dit gaf de organisatie de geloofwaardigheid die zij zo hard nodig had. Kabelmaatschappijen begonnen weer met pay-per-views. De sport was weer aan de beademing, maar het hart klopte.
De inspanningen voor de overname en rebranding van Zuffa
Het begon met UFC 30 in 2001. Dit was het eerste evenement onder Zuffa’s eigendom, uitgezonden vanuit de Boardwalk Hall in Atlantic City. De inzet was hoog. We zagen de promotie voor het eerst terugkeren naar een bredere pay-per-view-distributie. De productie van homevideo’s kwam ook terug. Maar het echte verhaal hier ging niet alleen over distributie. Het ging om imago.
Dana White wist dat het merk een revisie nodig had. De oude perceptie was te rommelig. Te brutaal. White is meedogenloos geweest in het veranderen van dat verhaal. Hij wil niet dat fans wilden zien. Hij wil atleten.
“Uiteindelijk zijn deze jongens geen barbaren zoals ze in het begin werden verkocht. Deze jongens zijn allemaal goede jongens… ze komen meedoen om te strijden om erachter te komen wie de beste vechter ter wereld is.”
Dat citaat is belangrijk. Het bepaalde het nieuwe tijdperk. Het doel was eenvoudig. Vergroot de populariteit. Laat het ‘barbaarse’ label varen. Zorg ervoor dat de sport er competitief uitziet in plaats van chaotisch.
Hoe de ultieme vechter zijn kijkgewoonten veranderde
Snel vooruit naar 2005. Het landschap veranderde opnieuw. Spike TV heeft het eerste seizoen van ‘The Ultimate Fighter’ opgepikt.
Dit was niet zomaar een vechtavond. Het was een reality-tv-serie. Het format was eenvoudig maar effectief. UFC-hoopvolle mensen leefden samen. Ze splitsten zich op in kampen. Elke week stapte één vechter van elk team de kooi in. De winnaar blijft. De verliezer gaat naar huis.
Waarom werkte dit zo goed?
Het doorbrak de pay-per-view-barrière. Voor het eerst konden gewone kijkers UFC-actie bekijken via de basiskabel. Spike TV gaf fans een manier om mee te doen zonder $ 40 uit te geven aan één evenement. Het heeft het publiek opgeleid. Het legde de regels uit. Het bouwde personages uit onbekende vechters.
De show werd tegelijkertijd een oefenterrein en een marketingmachine. Het bewees dat de sport verteerbaar kon zijn voor een mainstream publiek.
Wat is het volgende voor de promotie?
Het momentum hield daar niet op. “The Ultimate Fighter” stond op dat moment al voor minstens twee seizoenen gepland. De formule werkte.
Naarmate we verder komen, verschuift de focus van overleven naar expansie. De basis is gelegd. Het beeld is schoner. Het publiek groeit.
Nu komt het moeilijkere deel. Dat succes opschalen. Hoe ziet de toekomst eruit als de realityshow-motor op volle toeren draait?
Het einde van de grens: UFC en Pride smelten dromen samen
Dana White sprak er niet alleen over. Hij heeft het laten gebeuren.
In maart 2007 voerden de gebroeders Fertitta een actie uit die schokgolven door de vechtsportwereld veroorzaakte. Ze kochten Pride Fighting Championship. Dat is de grote Japanse organisatie. De rivaal. De plek waar legendes werden gesmeed voordat de UFC de mondiale moloch werd die het nu is.
Fans fluisterden al jaren over een droomwedstrijd. Het beste van Pride versus het beste van UFC. Nu zegt White dat de droom dichter bij de werkelijkheid staat dan ooit. De plannen bevinden zich in een beginstadium. Heel vroeg. Maar de richting is duidelijk. We gaan eindelijk zien wie werkelijk de baas is over elke gewichtsklasse.
Dit gaat niet alleen over ego. Het gaat om uitbreiding.
Het hoofdkantoor van de UFC is gevestigd in Nevada. Dat is thuis. Maar het bedrijf voert agressief campagne om gevechten buiten zijn comfortzone te houden. Internationale dates zijn niet langer een luchtkasteel. Ze staan op de kalender.
Waarom mondiaal gaan? Wit heeft een specifieke strategie voor het opbouwen van een basisfanbase. Hij wil niet alleen kijkcijfers. Hij wil mond-tot-mondreclame.
“Als je het live-evenement ergens naartoe brengt en er komen 15.000 of 20.000 mensen op het evenement af… dan praten ze met hun familieleden. Ze praten met hun vrienden. Het begint zich te verspreiden… dat hele mond-tot-mondreclame gebeurt, en het is absoluut noodzakelijk voor de groei van het bedrijf en om het wereldwijd uit te breiden.”
Voor Europa zijn live-evenementen gepland. Japan. Canada. Mexico. Het doel is eenvoudig. Vul de kamer. Laat de energie op straat stromen.
De toegangskosten voor de UFC uitsplitsen
Wil je het persoonlijk zien? Wees bereid om te betalen.
Het gemiddelde ticket voor een UFC-gevecht kost ongeveer $ 208. Dat is de basis voor de meeste grote evenementen. Maar als je weet waar je moet zoeken, kun je stoelen vinden voor slechts $ 64. Het hangt af van de gebeurtenis. Het hangt af van de locatie.
Voor wie vanuit huis kijkt, zijn de mogelijkheden legio. Pay-per-view wordt ongeveer één keer per maand uitgevoerd. Je kunt aanvallen vangen op The Ultimate Fighter. Speciale “Fight Night”-evenementen worden uitgezonden op Spike TV. Dvd’s zijn beschikbaar.
Maar er is een kloof. Evenementen 23 tot en met 29 zijn nog steeds niet commercieel verkrijgbaar. Als je op zoek bent naar beeldmateriaal van die specifieke data, heb je voorlopig pech.
Waarom is MMA nu eigenlijk legaal?
De verwarring blijft bestaan. Mensen vragen nog steeds of MMA illegaal is.
Dat is het niet. Het is tegenwoordig een van de snelst groeiende sporten in de VS. De UFC maakte het op grote schaal populair. Ze lieten legioenen fans kennismaken met de sport.
Nog in 2016 hebben staten als New York hun verbodsbepalingen opgeheven. Het stigma vervaagt. Het atletisch vermogen valt niet te ontkennen.
Dus wat is MMA eigenlijk? Het is niet alleen maar ruzie. Het is een hybride vechtsport. Het haalt technieken uit meerdere vechtsporten. Boksers. Worstelaars. Judo-experts. Jiu-jitsu-specialisten. Karatebeoefenaars. Muay Thai-vechters. Alles gemengd in één kooi.
De financiële piek: wie heeft de tas in handen?
Als je je afvraagt wie de vruchten plukt van deze groei, zoek dan niet verder dan Conor McGregor.
Op het moment van schrijven is McGregor de rijkste UFC-vechter. Zijn geschatte nettowaarde bedraagt $ 120 miljoen. Dat aantal weerspiegelt de pure kracht van het merk. Het mondiale bereik. De integratie met Pride. De druk op de internationale markten.
Het landschap van mixed martial arts is veranderd. De grenzen vervagen. De besten krijgen eindelijk de kans om te bewijzen wie de koning is.
