De cijfers kwamen naar buiten. Op papier zien ze er goed uit.
Uit gegevens van de Centers for Disease Control blijkt dat het aantal sterfgevallen door overdoses in de VS in 2024 met bijna 27 procent is gedaald – van ruim 110.000 naar ongeveer 80.391. Het aantal sterfgevallen door synthetische opioïden daalde met bijna 37 procent, van 76.000 naar ongeveer 48.400.
Meestal? We zouden champagne knallen.
Deze keer niet.
De vormveranderaar
Deskundigen turen naar deze statistieken. Voorzichtig.
Ze zijn hier eerder geweest. Deze crisis is een kameleon. Receptpillen leidden de dans, gevolgd door heroïne en vervolgens nam fentanyl de microfoon. Nu vormt zich de volgende golf. Het worden nitazenen genoemd.
Dit zijn synthetische opioïden die sterker zijn dan fentanyl. Oorspronkelijk gemaakt als pijnstillers, tientallen jaren geleden, zijn ze nooit goedgekeurd voor medisch gebruik. De DEA zegt dat ze de straat op gaan. De potentie is buiten de hitlijsten.
Je verlaagt het sterftecijfer. Een sterkere chemische stof komt via de achterdeur binnen.
Levens redden versus levens herstellen
Hier is de harde pil om te slikken. Het verlagen van het aantal overdoses is niet hetzelfde als het oplossen van verslaving.
De afgelopen jaren hebben we de zone overspoeld met naloxon. De FDA stond in 2023 verkoop zonder recept toe. Het werkte. The Lancet, JAMA – iedereen is het erover eens dat het levens redt. Tienduizenden overleefden die dat niet zouden hebben gedaan.
Overleven is echt. Maar is het genoeg?
De ijsberg eronder
Denk eens na over wat mensen in de eerste plaats tot de drugs dreef.
Eenzaamheid. Onbehandelde geestesziekte. Chronische pijn. Lege zakken. Gebroken gezinnen. Geen dokter te bekennen. De Surgeon General noemde eenzaamheid net zo gevaarlijk als roken. Het bleef hangen.
“De overdosisepidemie heeft kwetsbaarheden blootgelegd die diepgeworteld waren”, aldus Dr. James Flowers van het J. Flowers Health Institute. Hij ziet niet alleen een drugsprobleem. Het is een mix van psychiatrische problemen, gezinsinstorting en stressbiologie.
De omvang ervan? Onderzoekers van Johns Hopkins ontdekten dat bijna een derde van de volwassenen iemand kent die aan een overdosis is overleden. Eén op de vijf verloor een naaste.
Dit was geen gettoprobleem of een plattelandsprobleem. Het trof de buitenwijken. De universiteitscampus. Het hoogbouwappartement. Het was verdriet voor iedereen.
Wanneer miljoenen samenbloeden, voelen de statistieken kwetsbaar aan. We bekijken deze gegevens niet van veraf. We voelen het in de darmen.
Dunne luchtsteun
De systemen die de val opvangen? Ze trillen.
Outreach-programma’s staan op een wankele basis. Er wordt bezuinigd op de financiering en de menselijke connecties worden dunner. Dat werk in de frontlinie is onzichtbaar totdat het verdwijnt. En als het verdwijnt? Mensen sterven.
Narcan stopt een sterfgeval binnen enkele minuten. Het bouwt geen leven opnieuw op.
Woning vinden? Vertrouwen herstellen? Een baan krijgen? De hersenen genezen? Dat duurt jaren. Als je geluk hebt. Het National Institute on Drug Abuse blijft het zeggen: verslaving is chronisch. Het hervalt. Het heeft langdurige zorg nodig. De meeste mensen kunnen dat niet krijgen.
Amerika zou naar 2024 kunnen kijken en dit een keerpunt kunnen noemen.
Wendingen zijn geen eindes.
Het opstapelen van de lichamen is langzamer geworden. Dat doet ertoe.
Maar de honger? Dat is er nog steeds. Wachten.
