Als je racet in Mexico-Stad of traint in een woestijn, verandert acclimatisatie door hitte op grote hoogte de manier waarop je lichaam met stress omgaat. De Olympische Spelen van 1968 in Mexico-Stad zijn het klassieke voorbeeld. Atleten die daar deelnamen, profiteerden vóór de spelen van training op hoogte. De dunnere lucht dwong fysiologische aanpassingen af die de prestaties ten goede kwamen.
Het gaat niet alleen om de hoogte. Als de wedstrijd in een warm klimaat plaatsvindt, heb je ook warmtetraining nodig. Door geleidelijke blootstelling aan warm weer wordt uw lichaam beter in het afvoeren van warmte. Je begint meer te zweten. Je zweetproductie neemt toe op de meest blootgestelde delen van je lichaam. Deze efficiëntie houdt uw kerntemperatuur laag als het er toe doet.
Je lichaam draait op een complex netwerk. Spieren, hart, bloedvaten, longen, zenuwstelsel en huid werken allemaal samen. Ze reageren op een specifieke manier op beweging. Hun taak is om werkende spieren te voeden. Training verbetert deze systemen. Betere systemen betekenen betere atletische prestaties. De coördinatie is nauwkeurig. Je kunt het niet faken. Je moet trainen waar je gaat optreden.
“De reactie van het lichaam op inspanning is een zorgvuldig georkestreerde reactie van verschillende systemen.”
Vraag jezelf af waarom je het moeilijk hebt in de hitte. Misschien komt uw trainingsomgeving niet overeen met uw wedstrijdomgeving. Welke systemen blijven achter? De longen zuigen mogelijk niet efficiënt zuurstof op. Het kan zijn dat de huid niet genoeg zweet. Het hart werkt mogelijk te hard om bloed te duwen. Training lost deze hiaten op. Het is geen magie. Het is de biologie die reageert op aanhoudende stress.
Bezoek Sharecare.com voor meer deskundige antwoorden over fitness en beweging.
