додому Zdrowie Macierzyństwo i dzieci Zrozumienie zaburzenia opozycyjno-buntowniczego u dzieci

Zrozumienie zaburzenia opozycyjno-buntowniczego u dzieci

Każde dziecko czasami się opiera. Trudno znaleźć przedszkolaka, który od czasu do czasu nie wpada w złość. Nastolatki często zachowują się buntowniczo bez wyraźnego powodu. Nawet dzieci mogą stawiać opór, rzucając pokruszonym groszkiem, aby pokazać, że nie chcą już siedzieć w krzesełku do karmienia. Ten rodzaj oporu jest normalny. To część procesu wzrostu.

Jednak w przypadku niektórych dzieci takie zachowanie wykracza poza to, co jest dopuszczalne. Ten opór może stać się tak silny, że uniemożliwia im naukę, zawieranie przyjaźni lub normalne życie. Jest to zaburzenie opozycyjno-buntownicze (ODD). Około 10 procent dzieci w Stanach Zjednoczonych cierpi na to zaburzenie.

Rodzice dzieci z ODD wiedzą, że nie jest to tylko „trudne dziecko”. Te dzieci aktywnie starają się kwestionować władzę. Mają tendencję do obwiniania innych za swoje błędy. Może to powodować poważne konflikty z rodzicami, nauczycielami i opiekunami. Szkody społeczne i akademickie są ogromne. W rzeczywistości te dzieci często mają poważniejsze upośledzenie społeczne niż dzieci z depresją, chorobą afektywną dwubiegunową lub poważnymi zaburzeniami lękowymi.

Co powoduje zaburzenie opozycyjno-buntownicze?

Dokładny powód nie jest znany. Omówiono kilka teorii.

Jeden z pomysłów ma związek z genetyką. Dzieci są bardziej narażone na rozwój ODD, jeśli jedno z rodziców lub rodzeństwo cierpi na to zaburzenie. Inna teoria skupia się na rozwoju. Sugeruje, że reakcje rodziców na trudne zachowania, które są normalne we wczesnym dzieciństwie, mogą pogorszyć problem. Ostre lub niespójne reakcje mogą pogorszyć zachowanie.

Środowisko jest również ważne. Dzieci wrażliwe biologicznie mogą reagować negatywnie na czynniki wyzwalające, takie jak przemoc domowa, rozwód lub problemy psychiczne rodziców.

Jak rozpoznać

Zwykłe dzieci są bardzo uparte. Dzieci z ODD są niestrudzone. Różnica polega na intensywności i czasie trwania. Typowe dziecko może płakać przez pięć minut, ponieważ odmawia przyjęcia smakołyku. Dziecko z ODD może wpadać w złość przez kilka godzin. Nastolatki czasami stwarzają problemy swojemu rodzeństwu. Nastolatek z ODD może siać spustoszenie w całej klasie, dopóki nie zostanie wyrzucony.

Amerykańska Akademia Lekarzy Rodzinnych definiuje ODD jako powtarzający się wzór zachowania, który jest nieodpowiedni dla wieku dziecka. To dziecko wykazuje negatywistyczną, wyzywającą i nieposłuszną postawę wobec autorytetów.

Typowe objawy obejmują:

  • Łatwo traci panowanie nad sobą lub ma skłonność do napadów złości
  • Kłóci się z dorosłymi
  • Odmowa przestrzegania zasad i wymagań
  • Celowe nękanie innych
  • Obwinia innych za swoje czyny
  • Złość lub mściwość

Aby postawić diagnozę, objawy muszą utrzymywać się przez co najmniej 6 miesięcy. Muszą występować w wielu środowiskach, takich jak dom i szkoła. Zachowanie musi także powodować rzeczywiste problemy w życiu dziecka, takie jak obniżone wyniki w nauce lub problemy zdrowotne. Lekarze muszą także wykluczyć inne przyczyny, takie jak psychoza czy zaburzenia nastroju.

Diagnostyka i czas rozpoczęcia

Nauczyciele i rodzice często jako pierwsi zauważają te znaki. Jednak tylko psychiatra lub specjalista zdrowia psychicznego może zdiagnozować ODD. Korzystają z testów psychologicznych oraz informacji zwrotnych od rodzin i szkół. Badania przesiewowe można przeprowadzić już w wieku przedszkolnym.

ODD jest trudne do zdiagnozowania, ponieważ przypomina inne zaburzenia. Często pokrywa się z depresją, zaburzeniami zachowania i ADHD.

Kiedy to się zaczyna?

Objawy zwykle pojawiają się przed rozpoczęciem szkoły. Jednak średni wiek rozpoznania wynosi około ośmiu lat. Przed okresem dojrzewania chłopcy są trzy razy częściej diagnozowani niż dziewczęta. Po okresie dojrzewania proporcje się wyrównują.

Niezależnie od wieku i płci, kluczowe kwestie są takie same. Konflikty z autorytetami.

Powikłania chorób współistniejących

ODD rzadko występuje w izolacji. Często towarzyszą temu inne warunki. Zrozumienie innych możliwych schorzeń jest kluczem do pomocy dziecku.

Choroby współistniejące przekształcają zaburzenie opozycyjno-buntownicze (ODD) z problemu, z którym można sobie poradzić, w złożoną sytuację kliniczną. Około 90 procent dzieci z ODD ma co najmniej jedną dodatkową diagnozę. Lęk, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), zaburzenia zachowania lub problemy z używaniem substancji psychoaktywnych to często współwystępujące schorzenia. Zaburzenie to często pokrywa się z zespołem Tourette’a, zespołem Aspergera i zaburzeniami integracji sensorycznej.

W większości przypadków ODD występuje jako pierwsze. Godnym uwagi wyjątkiem jest ADHD. Gdy występują oba zaburzenia, objawy ADHD często poprzedzają wystąpienie zachowań opozycyjnych.

Związek między ADHD i ODD

Około 40% dzieci, u których zdiagnozowano ADHD, spełnia również kryteria rozpoznania ODD. Mechanizmy łączące te dwa schorzenia nie są do końca jasne, ale badania nabierają tempa. Dlaczego to jest ważne? Ponieważ gdy te czynniki zostaną połączone, rokowanie zmienia się znacząco. Pacjenci z ODD i ADHD w wywiadzie borykają się z większymi trudnościami psychiatrycznymi i psychospołecznymi niż pacjenci z samym ADHD.

Rozróżnianie między ODD a zaburzeniami zachowania

Zaburzenia zachowania są często uważane za poważniejszy etap rozwoju ODD. Różnica polega na charakterze przestępstw. Zaburzenie zachowania obejmuje okrucieństwo wobec ludzi i zwierząt, niszczenie mienia, kradzież i poważne naruszenia zasad. Dzieci z ODD często nie są w stanie przekroczyć tych granic. Na ogół nie krzywdzą innych ani nie kradną.

Ale granice są przepuszczalne. U prawie połowy osób, u których zdiagnozowano zaburzenie opozycyjno-buntownicze, ostatecznie rozwijają się zaburzenia zachowania. Rodzice powinni wcześnie rozpoznawać sygnały ostrzegawcze. Wczesna interwencja jest ważna, aby zapobiec pogorszeniu się sytuacji.

Ciężar współwystępujących problemów psychicznych

Depresja, stany lękowe i nadużywanie substancji psychoaktywnych są ściśle powiązane z zaburzeniami opozycyjno-buntowniczymi (ODD). U około połowy osób, u których zdiagnozowano ODD, rozwija się jedna z tych chorób. Rzadko jest to oznaką dobrego rokowania. W przypadku dzieci z ODD i innymi problemami psychicznymi długoterminowe wyniki są często jeszcze gorsze.

ODD, ADHD i zaburzenia zachowania to trzy główne powody, dla których dzieci szukają pomocy w zakresie zdrowia psychicznego. Spośród nich OVR jest uważany za najłatwiejszy. Powodem tego przekonania jest to, że zachowania opozycyjne często naśladują normalny rozwój dziecka. Jednak leczenie nie jest łatwe.

Terapia behawioralna jako podstawa leczenia

Leczenie koncentruje się na terapii behawioralnej i jest dostosowywane w zależności od wieku dziecka, stopnia upośledzenia i chorób współistniejących. Udział rodziców jest obowiązkowy. Celem leczenia jest pomoc dziecku w „nauce się na nowo” poprzez wyeliminowanie zachowań nieprzystosowawczych i ponowne uczenie się zdrowych interakcji społecznych.

Proces ten zwykle obejmuje:
– Psychoterapia indywidualna dzieci
– Terapia indywidualna i grupowa dla rodziców
– Terapia poznawczo-behawioralna (CBT)

Terapia poznawczo-behawioralna pomaga dzieciom identyfikować i kontrolować negatywne wzorce myślenia. Pomaga także dzieciom w ponownym nawiązaniu pozytywnych relacji z autorytetami. Równie ważny jest trening umiejętności społecznych. Uczy dzieci panowania nad agresywnymi impulsami i skuteczniejszego zarządzania relacjami z rówieśnikami. Strategie te mogą również pomóc w naprawie relacji między rodzicami i dziećmi.

Ważna rola edukacji rodziców

Matki i ojcowie odgrywają kluczową rolę w procesie gojenia. Plan leczenia zachęca rodziców do udziału w sesjach edukacyjnych. Biorą udział w terapii interakcji rodzic-dziecko i wspólnych działaniach związanych z rozwiązywaniem problemów. Techniki te nie są opcjami dodatkowymi. Uważa się je za niezbędne dla długoterminowej poprawy.

Leczenie farmakologiczne i strategie w szkole

Leczenie farmakologiczne nie jest jedyną opcją leczenia ODD. Zwykle stosuje się go, gdy ODD łączy się z innymi zaburzeniami, takimi jak ADHD. W tych konkretnych przypadkach środki pobudzające stosowane w leczeniu ADHD mogą również pomóc w zmniejszeniu zachowań opozycyjnych.

Poza sytuacją kliniczną rodzice muszą stosować te strategie także w prawdziwym życiu. Jednym z kluczowych sposobów na osiągnięcie tego jest wiedza, kiedy wybierać bitwy. Dzieci cierpiące na zaburzenia opozycyjne często kierują się samą chęcią wejścia w konflikt. Nie przejmują się zbytnio argumentami ani konsekwencjami kłótni. Chcą „wciskać przyciski”.

Ta dynamika utrudnia osiągnięcie sukcesu w szkole. Bez wsparcia ODD może stać się znaczącą przeszkodą w nauce. Rodzice powinni współpracować z nauczycielami w celu wdrożenia strategii zarządzania zachowaniem podczas zajęć.

Czy dzieci mogą wyrosnąć z zaburzenia opozycyjno-buntowniczego?

Niektórzy rodzice opóźniają leczenie w nadziei, że ich dziecko wyrośnie z choroby. Jest to możliwe, zwłaszcza jeśli zaburzenie jest łagodne, ale czekanie wiąże się z ryzykiem. U dzieci, które późno poddano leczeniu lub nie poddano go wcale, w miarę dorastania istnieje większe ryzyko wystąpienia zaburzeń zachowania i aspołecznych cech osobowości.

Zaburzenie opozycyjno-buntownicze w klasie

Dzieci to pokazują. To część dorastania. Jednak w przypadku dzieci z zaburzeniami opozycyjno-buntowniczymi (ODD) bunt nie jest fazą tymczasową. Jest to stabilny wzór. Zachowanie będzie się nasilać. Wrogość zastępuje współpracę. Nauczyciele myśleli, że to zakłóci sytuację. Moi rodzice myśleli, że to kompletny chaos. Rozbieżność pomiędzy tymi dwoma podejściami często pogłębia problem.

Pierwszy krok nie jest karą. To jest koordynacja działań. Nauczyciele i rodzice muszą się komunikować. Często. Dzieci często zachowują się inaczej w domu i w szkole. Rodzice mogą nie być świadomi czynników wyzwalających w klasie. Oni naprawdę nie rozumieją, jak dzieci opierają się władzy. Kiedy strategie dyscyplinowania są sprzeczne, dzieci uczą się wykorzystywać luki w zasadach. Konsekwencja jest jedyną obroną przed takimi nadużyciami. Zgadzam się co do zasad. Zgadzam się co do konsekwencji. Następnie trzymaj się ich.

Dlaczego zagrożenia nie działają podczas OVR

Kara nie jest zbyt skuteczna w przypadku dzieci z zaburzeniami opozycyjno-buntowniczymi. Dlaczego? Strach nie jest postrzegany w ten sam sposób. Chęć wygrania kłótni jest silniejsza niż strach przed karą. Podnieść swoją ulubioną zabawkę? Będą musieli po prostu ciężej pracować, aby to osiągnąć. Zakazać ekranów? Traktują to jako wyzwanie, któremu należy sprostać.

Zachęta jest skuteczniejsza. Nie dlatego, że dzieci są zachłanne, ale dlatego, że kieruje nimi chęć natychmiastowych, wymiernych korzyści. Problem w tym, że nie można negocjować, gdy emocje biorą górę. Kiedy zaczyna się konflikt, dzieci z ODD wymykają się spod kontroli. Logika znika. Ustalanie warunków podczas napadu złości jest skazane na niepowodzenie. Przed rozpoczęciem negocjacji poczekaj, aż druga osoba się uspokoi. Ustal podstawowe zasady, zanim nadejdzie burza.

Unikaj eksplozji

Doświadczeni nauczyciele wiedzą, że zapobieganie jest tańsze niż leczenie. Pochwała jest potężnym narzędziem. Skorzystaj z niego. Zauważaj dzieci, kiedy robią wszystko dobrze. Wzmocnij to zachowanie. Tu nie chodzi o izolację. Chodzi o zmianę dynamiki władzy z konfliktu na współpracę.

Są jednak dni, kiedy nic nie idzie zgodnie z planem. Załamanie jest nieuniknione. Kiedy dziecko z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi zachowuje się niewłaściwie, nie zawsze można go przekonać, aby przestało. Następnie zrób plan. Wyznaczone miejsce do chłodzenia w klasie lub za drzwiami może pomóc przerwać ten cykl. To nie jest przerwa w sensie represyjnym. To jest zawór bezpieczeństwa. Zwolnij ciśnienie. Następnie, gdy rytm zostanie przywrócony, ponownie włącz dziecko w proces.

Diagnoza ODD u młodzieży

Zaburzenie opozycyjno-buntownicze jest trudniejsze do zidentyfikowania u nastolatków niż u młodszych dzieci. Nastolatki z definicji są podatne na bunt. Jest to wrodzone biologicznie. Jak odróżnić normalną oporność nastolatków od choroby klinicznej?

Normalny opór nie przeszkadza dziecku w nauce. To nie rujnuje jego związku. OVR niszczy. Prawie wszystkie interakcje są trudne dla nastolatków z tym zaburzeniem. Mogą cierpieć na te objawy od dzieciństwa. Nieleczone korzenie zapadną się głębiej.

Objawy mogą przypominać ODD z dzieciństwa. Ale ryzyko jest jeszcze większe. Nastolatki są większe. Silniejszy. Mądrzejszy. Mogą powodować więcej szkód fizycznych i emocjonalnych. Rodzice i nauczyciele potrzebują zasobów. Nastolatki muszą zrozumieć, że gdy zacznie się bójka, nie wycofają się łatwo. Celem jest zatrzymanie ataku, zanim się rozpocznie. Jeśli to się nie powiedzie, odsuń się. Nie prowadź wojny, której nie możesz wygrać. W niektórych przypadkach poddanie się może być najmądrzejszym posunięciem taktycznym.

Rodzice w trakcie leczenia

Rodzice nie są tylko obserwatorami. Często są one częścią równania, które doprowadziło do rozwoju zaburzenia. Styl rodzicielstwa również odgrywa rolę. Zbyt tolerancyjny? Dzieci wiedzą, że nie ma granic. Zbyt rygorystyczne? Dzieci buntują się przeciwko uciskowi. Obie skrajności mogą pogorszyć ODD.

Leczenie jest najskuteczniejsze, gdy zaangażowana jest cała rodzina. Badania to potwierdzają. Młodzi ludzie mogą próbować samodzielnie radzić sobie z objawami. Ale szanse są niewielkie. Dzięki współpracy rodziców szanse na sukces znacznie rosną. Rodzice muszą zdobyć nowe umiejętności.

Strategie komunikacji i dyscypliny

Jeśli Twoje dziecko cierpi na ODD, rozważ zdobycie wykształcenia zawodowego w tym zakresie. Nie próbuj działać losowo. Weź udział w seminariach. Dołącz do grup roboczych. Naucz się praktycznych metod dyscypliny, które nie opierają się na gniewie i krzykach. Naucz się umiejętności komunikacji, aby zmniejszyć napięcie. Naucz się negocjować.

Pozytywne wzmocnienie to nie magiczna różdżka. To jest narzędzie. Wykorzystaj go do budowania mostów i przywracania współpracy. Więź między rodzicem a dzieckiem jest najpotężniejszym narzędziem, jakie posiadasz. Używaj go mądrze.

Część 4: Długa podróż z zaburzeniem opozycyjno-buntowniczym

Diagnoza zaburzenia opozycyjno-buntowniczego (ODD) rzadko jest statyczną etykietą. Jest to punkt wyjścia w długiej, często burzliwej podróży, która może rozciągać się od lat przedszkolnych aż do dorosłości. Aby zrozumieć, jak rozwija się ten stan, konieczne jest spojrzenie poza bezpośrednie wybuchy zachowań i rozważenie wzorców podłużnych, które go definiują.

Czy ODD utrzymuje się w wieku dorosłym?

Często zadawanym pytaniem wśród rodziców i lekarzy jest to, czy buntowniczość zaobserwowana w dzieciństwie utrzymuje się jako sensowna diagnoza w późniejszym życiu. Dane pokazują złożony obraz.

Badania przeprowadzone przez Harpolda i współpracowników sugerują, że ODD może rzeczywiście stanowić trafną diagnozę u dorosłych, zwłaszcza u osób z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD). Jednak obraz kliniczny się zmienia. Wybuchowe napady złości u czterolatka często przekładają się na chroniczną drażliwość, kłótliwość i utrzymujący się wzorzec kwestionowania autorytetu w pracy lub w związkach.

Ta ciągłość nie jest gwarantowana dla wszystkich, ale u znacznej części ludzi cechy dziwne nie znikają po prostu. Stają się zakorzenionymi mechanizmami radzenia sobie lub strukturami osobowości.

Związek z ADHD i zaburzeniami zachowania

Jednym z najważniejszych czynników wpływających na przebieg rozwoju ODD jest jego częste współwystępowanie z innymi schorzeniami. Długoterminowe badanie Biedermana podkreśla, że ​​ODD rzadko występuje w izolacji. Często jest to stan poprzedzający lub towarzyszący zaburzeniom zachowania (CD) i zespołowi nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD).

Kiedy ODD łączy się z ADHD, ryzyko wystąpienia zaburzeń zachowania znacznie wzrasta. To połączenie stwarza większe prawdopodobieństwo utrzymujących się zachowań aspołecznych, nadużywania substancji i problemów prawnych w okresie dojrzewania i wczesnej dorosłości. Etykieta „buntowniczy” może być myląca; często maskuje głębsze deficyty w funkcjonowaniu wykonawczym i trudności z regulacją emocji, które mają charakter neurorozwojowy.

Wczesne objawy w wieku przedszkolnym

Wczesne rozpoznanie tych wzorców robi różnicę. Kanan i współpracownicy znaleźli mocne dowody na wiarygodność diagnozy ODD, nawet u dzieci w wieku przedszkolnym. Identyfikacja tych cech przed rozpoczęciem nauki w szkole pozwala na wczesną interwencję.

Wczesne oznaki to nie tylko mówienie „nie”. Należą do nich:
– Częste wybuchy złości
– Drażliwość lub lekka drażliwość spowodowana działaniami innych osób
– Zachowanie kłótliwe w stosunku do dorosłych
– Celowo irytując innych
– Przerzucanie winy za błędy na innych

Jeśli takie zachowanie utrzymuje się w wielu miejscach (dom, przedszkole, przedszkole) i trwa dłużej niż sześć miesięcy, wymaga profesjonalnej uwagi. Wczesna interwencja może zmienić przebieg zaburzenia, potencjalnie zapobiegając eskalacji do poważniejszych zaburzeń zachowania.

Częstość występowania i trwałość

Jak powszechne jest to zjawisko? Nock i wsp., korzystając z danych z National Comorbidity Survey-R (NCS-R), podali kilka podstawowych liczb. Częstość występowania ODD w ciągu całego życia jest znacząca i dotyczy znacznego odsetka populacji. Ale częstość występowania to tylko połowa historii. Druga połowa to odporność.

Wiele dzieci wyrasta z najpoważniejszych objawów w okresie dojrzewania. Jednakże u osób z dużą liczbą chorób współistniejących – szczególnie tych z ADHD lub zaburzeniami psychicznymi w rodzinie – cechy te zwykle się utrzymują. Diagnoza odnosi się nie tylko do etapu rozwojowego, ale do wzorca interakcji ze światem, który, jeśli nie zostanie skorygowany, może prowadzić do istotnego upośledzenia funkcji społecznych i akademickich.

Perspektywa kliniczna i źródła

Systemy opieki zdrowotnej, takie jak System Medyczny Uniwersytetu Wirginii i organizacje zawodowe, takie jak Amerykańska Akademia Lekarzy Rodzinnych, podkreślają, że ODD jest zaburzeniem psychicznym, a nie tylko „

Exit mobile version