De verschuiving verliep niet geleidelijk. Het was een botsing.
Toen Ronaldinho in Camp Nou aankwam, was de sfeer in Barcelona vol verwachting. De club had miljoenen uitgegeven, maar de prijzenkast lag stof te verzamelen. Betreed de Braziliaanse goochelaar. Hij sloot zich niet alleen aan bij de ploeg; hij heeft het aangestoken. In twee en een half seizoen transformeerde hij FC Barcelona van een worstelende reus tot de onbetwiste koningen van Europa.
De cijfers vertellen een verhaal van efficiëntie vermengd met chaos. 98 doelpunten in 207 optredens. Dat zijn niet alleen statistieken. Ze zijn het bewijs van een speler die kon scoren vanaf het trottoir en langs een verdediging kon dansen in de finale van de Champions League. Maar de echte waarde zat niet alleen in het aantal doelpunten. Het zat in de uitstraling die hij bracht.
Onder zijn invloed won het team in 2005 La Liga. Hetzelfde jaar wonnen ze de Spaanse Supercup. Toen kwam het kroonjuweel. In 2006 veroverde Barcelona de UEFA Champions League. Ronaldinho was de katalysator. Hij was de reden. Hij was de Ballon d’Or-winnaar terwijl hij de Blaugrana-strepen droeg.
Vóór Ronaldinho was de recente geschiedenis van Barcelona een mix van belofte en paniek. Na hem? Het was de basis voor de dynastie die zou volgen. Hij heeft ze weer cool gemaakt. Hij maakte ze gevaarlijk. Hij liet ze geloven dat ze het beste team ter wereld waren.
Waarom doet deze specifieke periode er nog steeds toe? Omdat het bewees dat individuele genialiteit de identiteit van een club kon herschrijven. Ronaldinho speelde niet alleen voor Barcelona. Hij was Barcelona voor een kort, stralend moment. En daarmee veranderde hij het fortuin van de club definitief.
