Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna (CIDP) stwarza nie tylko wyzwania fizyczne, ale także znaczny stres psychiczny. Sama diagnoza, nieprzewidywalne nawroty objawów i przewlekły charakter choroby mogą prowadzić do urazu psychicznego i ciągłego niepokoju. Istnieją jednak praktyczne strategie radzenia sobie z tymi zmartwieniami i poprawy jakości życia.
Psychologiczny wpływ CIDP
Otrzymanie diagnozy CIDP może być głęboko zniechęcające, ponieważ u niektórych osób występują objawy podobne do zespołu stresu pourazowego (PTSD). Proces diagnostyczny – obejmujący badania przewodnictwa nerwowego, rezonans magnetyczny i nakłucia lędźwiowe – jest z natury stresujący. Po zdiagnozowaniu zmienna i nieprzewidywalna natura objawów CIDP powoduje ciągły stres psychiczny. Nawet znane odczucia, takie jak mrowienie, mogą powodować niepokój z powodu niepewności, czy wskazują na nawrót choroby, czy też regenerację nerwów.
Oprócz objawów fizycznych utrata niezależności związana z CIDP przyczynia się do lęku. Trudności w codziennych zadaniach i zależność od innych mogą powodować poczucie bezradności i izolacji.
Metody radzenia sobie z lękiem związanym z CIDP
Istnieje kilka technik, które mogą pomóc w opanowaniu lęku w CIDP. Należą do nich terapia poznawczo-behawioralna (CBT), praktyki uważności, głębokie oddychanie i rozwijanie współczucia dla siebie.
Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) pomaga zidentyfikować i rzucić wyzwanie nierealistycznym, lękowym myślom, zastępując je bardziej zrównoważonymi perspektywami. Uważność uczy koncentrowania się na chwili obecnej bez osądzania, redukując reaktywność na wyzwalacze lęku. Oddychanie przeponowe, takie jak technika 4-7-8 (wdech przez 4 sekundy, wstrzymanie przez 7, wydech przez 8) aktywuje nerw błędny, powodując relaksację. Wreszcie, współczucie dla siebie wymaga traktowania siebie z życzliwością i zrozumieniem, szczególnie w obliczu fizycznych ograniczeń lub niepowodzeń.
Praktyczne wskazówki dotyczące wizyt lekarskich i zaostrzeń
Lęk związany z wizytami u neurologa jest częstym zjawiskiem. Przygotowanie z wyprzedzeniem, np. zapisanie pytań, może dać Ci poczucie większej kontroli. Obecność wspierającej osoby może zapewnić Ci pewność, a zaplanowanie czasu na relaks przed wizytą i po niej może zmniejszyć stres.
Techniki uziemiania mogą również zapewnić natychmiastową ulgę w stresujących sytuacjach:
- Powoli kreśl kontury dłoni, koncentrując się na oddechu.
- Rytmicznie podkręcaj palce u nóg.
- Wymień pięć rzeczy, które widzisz, cztery, które czujesz, trzy, które słyszysz, dwie, które czujesz i jedną, którą smakujesz.
Podczas zaostrzeń wcześniej opracowany plan może zmniejszyć panikę. Może to obejmować wiedzę, jakie leki należy przyjmować, kiedy odpocząć lub kiedy udać się do lekarza.
Sieci wsparcia i dobre samopoczucie opiekunów
Dołączenie do grup wsparcia dla osób z CIDP daje możliwość wymiany doświadczeń, otrzymania wsparcia i poczucia mniejszej samotności. Specjaliści zajmujący się zdrowiem psychicznym zaznajomieni z przewlekłymi schorzeniami neurologicznymi mogą opracować zindywidualizowane plany leczenia.
Opiekunowie również odczuwają niepokój, a ich dobre samopoczucie jest niezwykle istotne. Zachęć je do szukania wsparcia, priorytetowego traktowania samoopieki i dowiedzenia się więcej o CIDP. Otwarta komunikacja i wspólny plan radzenia sobie z zaostrzeniem mogą zmniejszyć stres dla obu stron.
Wniosek
Lęk jest powszechnym, ale możliwym do opanowania aspektem życia z CIDP. Łącząc techniki psychologiczne z praktycznymi strategiami radzenia sobie, osoby z CIDP i ich opiekunowie mogą pokonać wyzwania związane z tym schorzeniem z większą odpornością i spokojem ducha. Poszukiwanie profesjonalnej pomocy i nawiązywanie kontaktu ze społecznością CIDP to ważne kroki w kierunku długotrwałego dobrego samopoczucia.
