Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV) jest najczęstszą chorobą przenoszoną drogą płciową w Stanach Zjednoczonych, na którą co roku choruje około 13 milionów ludzi. Pomimo jego powszechności istnieje wiele nieporozumień na temat wirusa, jego przenoszenia i potencjalnych konsekwencji zdrowotnych. Zrozumienie faktów ma kluczowe znaczenie, ponieważ nieleczony wirus HPV może prowadzić do raka, który jednak w większości przypadków znika samoistnie. W tym artykule wyjaśniono siedem powszechnych mitów na temat wirusa HPV, dostarczając dokładnych informacji umożliwiających podejmowanie świadomych decyzji.
Mit 1: HPV zakaża tylko kobiety
To nie jest prawda. Każda osoba aktywna seksualnie może zostać zakażona HPV, niezależnie od płci. Chociaż niektóre szczepy HPV wysokiego ryzyka są silnie powiązane z rakiem szyjki macicy u kobiet, u mężczyzn mogą rozwinąć się brodawki narządów płciowych, a w rzadkich przypadkach rak odbytu, prącia lub gardła. Ryzyko zachorowania na te nowotwory jest zwiększone u osób z osłabionym układem odpornościowym (np. osób zakażonych wirusem HIV).
Mit 2: Wszystkie typy HPV powodują raka
Zdecydowana większość szczepów HPV nie powoduje raka. Istnieje ponad 200 typów wirusa HPV, a większość z nich ustępuje w sposób naturalny, nie powodując szkód. Typy wysokiego ryzyka, takie jak HPV 16 i 18, najprawdopodobniej utrzymują się i potencjalnie rozwijają raka przez lata, a nawet dziesięciolecia. Do nowotworów tych zalicza się raka szyjki macicy, pochwy, sromu, odbytu, prącia i gardła. Regularne badania przesiewowe pod kątem typów wysokiego ryzyka są niezbędne do wczesnego wykrywania i zapobiegania.
Mit 3: Mężczyzn nie można badać na HPV
Obecnie amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków zatwierdziła metody badania HPV wyłącznie u osób z szyjką macicy (badanie Pap). Jednakże mężczyźni ze zwiększonym ryzykiem zakażenia HPV w odbycie mogą zostać poddani badaniu przez odbyt lub badaniu cytologii odbytu (badanie PAP odbytu) w poszukiwaniu nieprawidłowych komórek. Brak powszechnych badań przesiewowych mężczyzn uwypukla lukę w obecnej praktyce medycznej, która w niektórych przypadkach może potencjalnie opóźnić diagnozę i leczenie.
Mit 4: Istnieje lek na HPV
Nie ma leku, który zabije samego wirusa HPV. Po zakażeniu wirus może pozostać do czasu pozbycia się go przez organizm i w tym okresie może zostać przekazany innym. Istnieją metody leczenia stanów związanych z HPV, takich jak zmiany przednowotworowe, rak i brodawki narządów płciowych, ale leczą one objawy, a nie podstawową infekcję.
Mit 5: Osoby zakażone HPV zawsze mają objawy
Większość infekcji HPV przebiega bezobjawowo – około 90% przypadków ustępuje w ciągu dwóch lat bez zauważalnych skutków. Jednakże szczepy wysokiego ryzyka mogą pozostać niewykryte przez wiele lat, zanim doprowadzą do zmian nowotworowych. Dlatego regularne badania przesiewowe są tak istotne, nawet przy braku objawów, szczególnie w przypadku osób o podwyższonym ryzyku.
Mit 6: Jest wystarczająco dużo szczepionek przeciwko HPV
Szczepionka przeciwko HPV jest bardzo skuteczna w zapobieganiu zakażeniom wywołanym przez szczepy, przed którymi chroni, ale nie zapewnia całkowitej ochrony. Szczepionka zalecana jest osobom od późnego dzieciństwa do 45. roku życia, jednak nie chroni ona przed wszystkimi typami wirusa HPV. Ponadto szczepienie nie zastępuje konieczności regularnych testów PAP i badań przesiewowych w kierunku HPV u osób z grupy ryzyka.
Mit 7: HPV jest chorobą rzadką
HPV jest niezwykle powszechny. Co roku w Stanach Zjednoczonych odnotowuje się około 13 milionów nowych infekcji. Wirus rozprzestrzenia się poprzez kontakt „skóra do skóry”, często podczas stosunku płciowego. Chociaż większość przypadków ustępuje samoistnie, ryzyko rozwoju nowotworu podkreśla znaczenie profilaktyki poprzez szczepienia i regularne badania przesiewowe.
Podsumowując, HPV jest powszechną infekcją o różnym stopniu ryzyka. Chociaż większość przypadków ustępuje bez problemów, zrozumienie faktów, zaszczepienie się i regularne badania przesiewowe to ważne kroki w celu ochrony zdrowia. Wirus może dotknąć każdego, a wczesne wykrycie pozostaje najskuteczniejszym sposobem zapobiegania poważnym powikłaniom.
