Ik heb decennialang eerst voedsel gepredikt. Eet het eten. Kook het zelf. Weet waar het vandaan komt.
Als geregistreerde diëtist waren mijn regels eenvoudig: twee porties vette vis per week houden je uit de problemen. Ik volgde niet alleen de regels. Ik was ze aan het verpletteren. Zalm stond als een uurwerk op mijn menu. Ik heb mijn punten gehaald. Misschien overtroffen.
Ik voelde me veilig in mijn voedingsstrategie.
Toen stopte ik.
Of beter gezegd. Ik stopte even om naar de gegevens te kijken. Niet alleen algemene welzijnsbuzz, maar mijn cijfers.
Hoe meer ik me verdiepte in omega-3 vetzuren. Hoe minder ik de foto leuk vond.
Ik realiseerde me dat het bereiken van het absolute minimum niet betekent dat je floreert.
De kloof tussen eten en genezen
Omega-3 vetzuren zijn essentiële vetten. Je lichaam kan ze niet maken. Je moet ze opeten, anders sterf je aan scheurbuik met een andere naam. De goede – EPA en DHA – zitten in zalm, ansjovis en sardines. Vette vis.
We weten dat deze vetten je hart helpen. Iedereen zegt dat. Ze verlagen triglyceriden. Ondersteun een gezonde bloedstroom. Houd de bloeddruk stabiel.
Maar ik miste de diepere lagen.
EPA en DHA doen meer dan alleen het hart beschermen. Ze zitten overal in het lichaam. In de hersenen. In de celmembranen. De voordelen gaan niet alleen over het voorkomen van een hartaanval over veertig jaar. Het gaat nu om de functie.
Ik kende de theorie. Maar ik moest het aan het bloedonderzoek zien.
“Kennis is macht, maar data is de waarheid.”
Waarom mijn bloed niet loog
Ik probeer voor altijd actief te blijven. Goed. Heel lang.
Dertig kruipt omhoog. Ik zie hoe mijn ouders omgaan met gewrichtsstijfheid. Hart zorgen. Het zet je aan het denken. Je wilt hun verhaal niet.
Mijn laatste bloedtest zag er “normaal” uit. Artsen houden van dat woord. Binnen bereik.
Maar mijn triglyceriden stegen omhoog. Slechts een klein beetje. Genoeg om mij te storen.
Ik hield mijn rusthartslag bij. Het zat in de lage jaren 70. Ik wilde lager. Harten met een lagere rust leven langer. Het is basisbiologie.
Hier is het probleem.
Om therapeutische effecten te krijgen voor zaken als triglyceriden of hartslagoptimalisatie. Op dinsdag heb je meer nodig dan een stukje vis. Je hebt dagelijks 1.000 mg EPA/DHA nodig. Consequent.
Zalm geeft je dat. Als je elke dag twee grote filets eet.
De meeste mensen niet. Zelfs gezondheidsgekken doen dat niet.
Daarom ben ik op zoek gegaan naar een supplement. Geen multivitaminevuller. Een echte.
De controlelijst
Ik haat slechte supplementen. Ze smaken naar dode vis of het is alleen maar olie en hoop.
Ik had drie harde lijnen voor elk product dat ik overwoog.
- Testen door derden op zuiverheid. Ik wil geen kwik. Ik wil zekerheid.
- Duurzame inkoop. Ik ben geen voorstander van overbeviste wateren.
- Hoge potentie. Ik heb minimaal 1 gram gecombineerde EPA en DHA nodig. Niet onderhandelbaar.
Die laatste is de moordenaar. De meeste merken geven u 500 mg of minder. Je moet drie pillen kauwen. Dat voelt verkeerd.
Ik heb de *omega-3 potentie++ van mindbodygreen gevonden. Het heeft de snuiftest doorstaan.
Twee gelcaps. Dat is alles. Ze leveren 1.500 mg EPA en DHA. Van vis uit de Stille Zuidzee.
Het is het equivalent van een portie ansjovis zonder naar ansjovis te smaken. Dat is leuk. Omdat ansjovis polariserend is.
De nieuwe routine
Zes maanden binnen.
Heb ik het gevoel dat ik superkrachten heb? Nee.
Dat is het punt. Het gaat hier niet om een hoog vitaminegehalte. Het gaat over markeringen. Stille, gestage verbeteringen in de gegevens die ik niet kan voelen maar wel kan zien.
Ik eet de zalm nog steeds. Het smaakt te lekker om te stoppen. Maar de pil? De pil zorgt voor de basislijn. Het zware tillen.
Ik ga van ‘goed’ naar ‘geoptimaliseerd’. Het is subtiel. Zoals samengestelde rente.
Merk jij morgen de verandering? Waarschijnlijk niet.
Maar over vijf jaar? Je hart herinnert zich misschien wat je vandaag hebt gedaan.
