Bugsy Siegel veranderde het landschap van de Amerikaanse georganiseerde misdaad. Hij deed meer dan alleen rackets rennen. Hij hielp mee aan de basis van wat Las Vegas zou worden. Geboren in Brooklyn op 28 februari 1906, stierf hij gewelddadig in Beverly Hills op 20 juni 1947. Zijn leven was kort. De impact ervan was dat niet.
Van handkarren tot smokkelen
Siegel begon niet met casino’s met hoge inzetten. Hij begon op straat. Hij perste geld af van Joodse handkarventers in de Lower East Side in New York. Het was een bescheiden, grimmig begin.
Rond 1918 werkte hij samen met Meyer Lansky. De twee vormden een krachtige alliantie. Ze gingen verder dan eenvoudige diefstal. Ze richtten zich op autodiefstal. Toen kwam het smokkelen. Het verbod creëerde een enorme markt voor illegale alcohol. Ze hebben het gevuld.
Ze breidden ook hun bereik uit. New York maakte plaats voor New Jersey en Philadelphia. Hun gokrackets groeiden. Dat gold ook voor hun geweld.
De opkomst van moord, Inc
Siegel en Lansky hebben niet alleen de wet overtreden. Ze hebben het met kogels afgedwongen. Ze voerden een huurmoordenaarsoperatie uit. Deze groep werd de voorloper van Murder, Inc. Het was een systematische manier om rivalen uit te schakelen en de wil van de maffia af te dwingen.
De naam “Bugsy” zelf kwam voort uit zijn gewoonte om in zijn neus te peuteren en vervolgens naar zijn doelen te wijzen. Het was een waarschuwing. Mensen luisterden.
Een sleuteluitvoering
In 1931 speelde Siegel een cruciale rol in een grote machtsverschuiving van de maffia. Hij was een van de vier beulen van Joe Masseria. Masseria was een machtige baas. Zijn dood maakte de weg vrij voor nieuwe allianties. Het versterkte de positie van Siegel binnen de organisatie. Het markeerde zijn overgang van straatmisdadiger naar gangster op hoog niveau.
Siegels vroege carrière legde de basis voor zijn latere ambities. Hij had de connecties. Hij had de meedogenloosheid. En hij had een visioen dat verder reikte dan het noordoosten. Die visie zou een woestijn uiteindelijk in een neonspeeltuin veranderen. Maar voorlopig was de oostkust zijn domein.
Het verhaal begon niet in Las Vegas. Het begon aan de westkust, waar syndicaatbazen in 1937 Bugsy Siegel stuurden om hun gokimperium uit te bouwen. Hij was charismatisch. Hij was knap. Hij wist hoe hij door de Hollywood-elite moest navigeren. Terwijl hij gokholen en offshore-schepen bouwde buiten de 12-mijlsgrens, bouwde hij ook vriendschappen op met filmsterren. Dit ging niet alleen over misdaad. Het ging om toegang.
Hij lanceerde een landelijke telegrafische dienst voor bookmakers. Toen, in 1945, streefde hij eindelijk zijn grote droom na: een gokoase in de woestijn ten noordoosten van Los Angeles. Het resultaat was het Flamingo Hotel en Casino in Las Vegas.
De begroting die is ontploft
De Flamingo zou een bescheiden onderneming zijn. Het oorspronkelijke budget bedroeg $ 1.500.000. De uiteindelijke kosten? $ 6.000.000.
Die kloof was niet alleen slecht management. Het was diefstal. Siegel heeft de fondsen doorgenomen. Hij liet zijn vriendin, Virginia Hill, het geld naar Europese banken overbrengen. Om de bouw gaande te houden, begon hij ongedekte cheques uit te schrijven.
Dit was geen slim gedoe. Het was hebzucht. De oostelijke bazen, waaronder Lucky Luciano en Meyer Lansky, zagen hun geld verdwijnen naar Zwitserse rekeningen en onbetaalde aannemers. Ze tolereerden geen skimming. Het bedreigde de stabiliteit van hun hele operatie.
Het einde in Beverly Hills
Siegel dacht dat zijn Hollywood-connecties hem zouden beschermen. Hij had het mis.
Op de late avond van 20 juni 1947 zat hij in zijn paleisachtige huis in Beverly Hills. Er klonken geweerschoten. Kogels die door het raam van de woonkamer werden afgevuurd, gingen door hem heen. Hij heeft het niet overleefd.
De timing was geen toeval. Bijna hetzelfde moment liepen drie mannen van Lansky het Flamingo Hotel in Las Vegas binnen. Ze vroegen geen toestemming. Ze verklaarden dat ze het overnamen.
Waarom de flamingo er nog steeds toe doet
De dood van Siegel was niet alleen een maffia-hit. Het was een boodschap. Het syndicaat had controle nodig. Ze hadden voorspelbaarheid nodig. Hollywood-glamour betaalde de rekeningen niet. Skimmen deed het wel.
De Flamingo werd niet een mijlpaal vanwege zijn luxe, maar vanwege zijn prijskaartje. Het bewees dat zelfs de meest verbonden criminelen grenzen hadden.
Tegenwoordig staat het hotel er nog steeds. Het is een monument voor excessen. Een herinnering dat wanneer je zes miljoen dollar uitgeeft aan een woestijnresort, er iemand meekijkt. Er wacht iemand.
De woestijn is nu stil. De glamour is vervaagd. Maar het verhaal blijft. Een man vermoord omdat hij geld had gestolen dat hij zou moeten verdienen. Een hotel dat het heeft overleefd. Een les in hoe snel macht kan veranderen.
Er is hier geen moraal. Gewoon feiten. Een begroting die is opgeblazen. Een leven eindigde. Een overname afgerond.
